ჩუმი ტრაგედია - როდესაც ქალი ქალად ყოფნას წყვეტს

როდესაც ქალი ქალად ყოფნას წყვეტს - ეს ფრაზა რა მძიმე მოცემულობას ქმნის. რა უნდა იყოს იმაზე უატანელი, ვიდრე მხოლოდ თავის გადარჩენაზე და გაძლებაზე ხარ.

მიხეილ შანი - ფსიქოლოგი და თერაპევტი ხსნის და თემებად ჰყოფს ქალში ქალის მისუსტების საკითხს. ფსიქო-თერაპევტის მოსაზრებით, გადარჩენის რეჟიმში ქალი გადადის მაშინ, როდესაც ის საკუთარ თავთან ჰარმონიულ კავშირს კარგავს.

მიხეილ შანი: ეს არ არის ფიზიკური გარდასახვა ან ბიოლოგიური როლის უარყოფა. ეს არის შინაგანი, ჩუმი და ხშირად შეუმჩნეველი ტრაგედია.

ეს არის მომენტი, როდესაც ქალის შინაგან სამყაროში წყდება სიცოცხლის დინება, რომელსაც სინაზე, მგრძნობელობა, შემოქმედებითი ვნება და ინტუიცია ქმნის.

ფსიქოლოგიურ და ფილოსოფიურ ჭრილში ქალურობა მხოლოდ სქესობრივი კუთვნილება არ არის. ის გულისხმობს მიმღებლობას, შინაგან მოძრაობას, სიყვარულის უნარსა და საკუთარ თავთან ჰარმონიულ კავშირს.

როდესაც ქალი ამ კავშირს კარგავს, ის არ ქრება — ის გადადის გადარჩენის რეჟიმში.

გადარჩენის არქეტიპი: როდესაც „უნდა“ ფარავს „მინდას“

ქალი საკუთარ თავთან კავშირს მაშინ კარგავს, როდესაც მის შინაგან სამყაროში ჰიპერპასუხისმგებლობა, კონტროლი და უწყვეტი ბრძოლა იმარჯვებს.

როდესაც გარემო პირობები, დაუმუშავებელი ტკივილი, ემოციური უსაფრთხოების დეფიციტი ან რთული გამოცდილებები აიძულებს, რომ საკუთარი ცხოვრების უშიშარ ჯარისკაცად იქცეს, ის ირგებს დამცავ აბჯარს:

- სწავლობს გარემოსა და საკუთარი ემოციების მკაცრ კონტროლს;
- უარს ამბობს დახმარების თხოვნასა და სითბოს მიღებაზე;
- ხდება ხისტი, ზედმეტად რაციონალური, მრავალფუნქციური და მებრძოლი.

ამ დროს შინაგანი წონასწორობა ირღვევა. ის ნაწილი, რომელიც მგრძნობელობას, მიმღებლობასა და ემოციურ კავშირს უკავშირდება, იჩრდილება მუდმივი თავდაცვის მდგომარეობით. ქალი აღარ ცხოვრობს — ის უძლებს და ცდილობს გადარჩეს.

ემოციური ანესთეზია: გრძნობების ჩახშობა

თერაპიულ ჭრილში ამ პროცესის ერთ-ერთი ყველაზე მტკივნეული გამოვლინება ემოციური გაყინვაა. როდესაც ქალს ზედმეტად ბევრჯერ სტკივა, როდესაც მის სინაზეს, გულწრფელობასა და დაუცველობას უარყოფენ, აფასურებენ ან იყენებენ, ფსიქიკა იწყებს თავდაცვას:

„თუ არ ვიგრძნობ, ვეღარ მატკენენ“.

ქალი საკუთარ თავთან კავშირს კიდევ უფრო შორდება, როდესაც:

- მის თვალებში ქრება შინაგანი ბზინვარება და სამყაროსადმი ცოცხალი ინტერესი;

- აღარ აძლევს საკუთარ თავს უფლებას, იოცნებოს, იტიროს ან უბრალოდ იარსებოს მიზნისა და მიზეზის გარეშე;

- საკუთარ სხეულს აღიქვამს არა როგორც განცდისა და სიცოცხლის ნაწილს, არამედ მხოლოდ როგორც ფუნქციურ ინსტრუმენტს.

ფილოსოფიური ასპექტი: მსხვერპლის როლი

ფილოსოფიურად, ეს არის საკუთარი ჭეშმარიტი „მე“-ს დათმობა სოციალური და ოჯახური როლების სასარგებლოდ. ქალი ხდება „იდეალური დედა“, „თავდადებული მეუღლე“, „წარმატებული პროფესიონალი“, მაგრამ ამ როლების მიღმა თანდათან იკარგება თავად ქალი.

- ის წყვეტს არსებობას, როგორც სუბიექტი და ხდება ფუნქცია.
- ემსახურება ყველასა და ყველაფერს, გარდა საკუთარი შინაგანი სურვილებისა.

ეს არის ჩუმი ტრაგედია, რომელშიც შინაგანი ბავშვი და შინაგანი ქალი ნელ-ნელა სწავლობენ დუმილს.

დაბრუნების გზა: თერაპიული გაცნობიერება

ქალად ყოფნის შეწყვეტა საბოლოო განაჩენი არ არის. ეს შეიძლება იყოს გადაღლილი ფსიქიკის თავდაცვითი მცდელობა, თავი დაიცვას იმისგან, რაც დიდხანს სტკიოდა.

შინაგანი კავშირის აღდგენა გარეგნული ცვლილებებით არ იწყება. ის იწყება ღრმა, შინაგანი ნებით:

- უსაფრთხოების აღდგენა: საკუთარ თავს მისცეს უფლება, ნელ-ნელა ჩამოიხსნას დამძიმებული აბჯარი და გააცნობიეროს, რომ მუდმივი თავდაცვა ერთადერთი გზა აღარ არის.

- მიღების ხელოვნება: ხელახლა ისწავლოს დახმარების, სითბოსა და ყურადღების მიღება ისე, რომ ამის გამო თავი ვალდებულად ან სუსტად არ იგრძნოს.

- სხეულთან და გრძნობებთან დაბრუნება: დაუბრუნდეს საკუთარ სხეულებრივ შეგრძნებებს და ჰკითხოს საკუთარ თავს არა მხოლოდ „რა არის გასაკეთებელი?“, არამედ „რას ვგრძნობ ახლა?“ და „რა მჭირდება?“.

- სინაზის უფლება: გააცნობიეროს, რომ ძალა მხოლოდ სიხისტესა და ბრძოლაში არ არსებობს. ძალა შეიძლება იყოს მგრძნობელობაშიც, მოქნილობაშიც, მიღებაშიც და საკუთარი საზღვრების დაცვაშიც.

ქალი მაშინ უბრუნდება საკუთარ ჭეშმარიტ არსს, როდესაც სიღრმისეულად აცნობიერებს:

მისი უპირველესი დანიშნულება არ არის სამყაროს უსასრულოდ გადარჩენა. ის არ დაბადებულა იმისთვის, რომ სხვების შფოთვის, ტკივილისა თუ მოლოდინების მუდმივ თავშესაფრად იქცეს.

წლობით დაგროვილი როლები, სხვებზე მორგებული ნიღბები და უსაზღვრო გაცემის ჩვევა ნელ-ნელა აშორებს საკუთარ თავს — იმ შინაგან ბირთვს, სადაც მისი ნამდვილი სურვილები და რესურსები ცოცხლობს.

ზოგჯერ ყველაზე დიდებული და წმინდა რამ, რისი გადარჩენაც მას შეუძლია, საკუთარი შინაგანი სიცოცხლეა.
იმ სინათლის, მშვიდი სუნთქვისა და ენერგიის გაფრთხილება, რომელიც მხოლოდ მას შემდეგ იწყებს აღდგენას, რაც ის სწავლობს საკუთარი საზღვრების ცნობას და საკუთარ თავთან დაბრუნებას.