"დოდო ამბობდა, ცოლი ძალიან მიყვარდა, მაგრამ ლია რომ მიყვარს, ისე ქალი არ მყვარებიაო" - ლია კაპანაძისა და დოდო აბაშიძის სიყვარულის ისტორია

მსახიობი ლია კაპანაძე 92 წლის გახდა. ეს განსხვავებული გარეგნობის, ქარიზმატული მსახიობი მაყურებელმა მერაბ კოკოჩაშვილის ფილმში - "დიდი მწვანე ველი" შესრულებული როლით აღიარა. ფილმი, წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში, თა­რო­ზე შე­მო­დეს. "დრო­ის მთა­ვარ მო­თხოვ­ნებს არ პა­სუ­ხობს" - იყო მიზეზი. საეტაპო კინოსურათის აღი­ა­რე­ბა კი უცხო­ე­თი­დან და­ი­წყო - 1974 წელს, რო­დე­საც "დიდი მწვა­ნე ველი" სხვა ქარ­თულ ფილ­მებ­თან ერ­თად ბერ­ლი­ნის კი­ნო­ფეს­ტი­ვალ­ზე ფარ­თო სა­ზო­გა­დო­ე­ბას წა­რუდ­გი­ნეს. ქარ­თუ­ლი ფილ­მე­ბის შე­სარ­ჩე­ვად თბი­ლის­ში ჩა­მო­სულ გერ­მა­ნელ ევა ჰოფ­მანს "დიდი მწვა­ნე ველი" უნახავს, რომ­ლის დამ­სა­ხუ­რე­ბი­თაც ფილ­მი კი­ნო­ფეს­ტი­ვალ­ზე მოხვდა. "დიდი მწვა­ნე ველი" ყვე­ლა დრო­ი­სა და ყვე­ლა ქვეყ­ნის 100 სა­უ­კე­თე­სო ფილ­მს შო­რის არის შე­სუ­ლი.

ამპლუაც თითქოს ჩამოყალიბდა და ლია კაპანაძეს რთული ბედის ქალების თამაში უხდებოდა, გმირების, რომლებიც შინაგანი ბრძოლით, ვნებებით იყვნენ სავსე. ცხოვრებაშიც ბევრი იმედგაცრუებისა და ტკივილის მიუხედავად, თავს მაინც ბედნიერ ქალად მიიჩნევს, რადგან ბედმა უდიდესი სიყვარული არგუნა. იგი დოდო აბაშიძის უკანასკნელი სიყვარული იყო.

თუმცა მანამდე მას რეჟისორი გია მატარაძე უყვარდა. მსახიობს მისგან შვილი ჰყავს. ლია კაპანაძე" ნიკოლოზის კითხვებში" ისტორიას ასე იხსენებდა.

ლია კაპანაძე: ერთ მშვე­ნი­ერ დღეს გვი­ან გა­მო­ვე­დი რუს­თა­ვე­ლის თე­ატ­რი­დან და ვხე­დავ, დგა­ნან შოთა სხირტლა­ძე და ვი­ღაც ახალ­გაზრდა. გია გა­მეც­ნო, რო­გორც პირ­ველ­კურ­სე­ლი სტუ­დენ­ტი. გზა ფე­ხით გა­ვაგ­რძე­ლეთ და ამ სა­უ­ბარ­ში მი­მა­ცი­ლეს ნა­ხა­ლოვ­კა­ში, სახ­ლამ­დე.

მე­ო­რე დღეს, თე­ატ­რი­დან რომ გა­მო­ვე­დი, გია ისევ იქ იდგა. ასე მხვდე­ბო­და, ვსა­უბ­რობ­დით ხოლ­მე, ვსე­ირ­ნობ­დით. ვხვდებოდი, რომ ეს მეგობრობა სხვა ურთიერთობაში გადაიზარდა, თუმ­ცა ეს ამ­ბა­ვი ქორ­წი­ნე­ბამ­დე არ მი­სუ­ლა. უკვე ძა­ლი­ან ახლო ურ­თი­ერ­თო­ბა გვქონ­და, როცა ერთ დღეს მივ­ხვდი, რომ ორ­სუ­ლად ვარ. გიას ძა­ლი­ან გა­უ­ხარ­და. ბოდიშს ვიხდი მისი მეორე მეუღლის, მარინა კახიანისა და მისი შვილის წინაშე, მაგრამ ეს სიმართლეა. ხალხი ხედავდა, რომ მე და გიას კარგი ურთიერთობა გვქონდა და ბევრი შურიანიც გამოჩნდა. როცა მე ორსულად ვიყავი, ერთ-ერთმა ადამიანმა გიას ძალით შეართვევინა "სუხიშვილების" მოცეკვავე, მე კი დავრჩი ასე ფეხმძიმე, ასეთ მდგომარეობაში მიმატოვა. ძა­ლი­ან რთულ სიტუაციაში აღ­მოვჩ­ნდი.

"დიდ მწვანე ველში" პირიმზეს როლზე თითქმის დამტკიცებული იყო, როცა გამოუცხადეს, რომ ამ როლს სხვა ითამაშებდა. ერთ დღეს შემთხვევით ქუჩაში რეჟისორს შეხვდა და პირდაპირ მიახალა, ფილმზე რატომ არ დამამტკიცეთ, ეკრანზე დაშტამპული სახეების ცქერა როგორ არ მოგწყინდათო. გადაღებები მანგლისში შედგა. ამონარიდი ჟურნალის "სარკის" ინტერვიუდან.

ლია კაპანაძე: ამბობენ, სიყვარულსა მალვა უნდაო, მაგრამ მე ასე არ ვფიქრობ. სიყვარულში თუ სხვაც არ გითანაგრძნობს და მალავ, ის უფერულდება. სიყვარული თეატრივითაა. სცენაზე მდგარი ორი ადამიანის ზეაწეულ გრძნობებს მაყურებელი უნდა ჰყავდეს. მთელი გადასაღები ჯგუფი ერთმანეთთან ვმეგობრობდით. ჩვენი ურთიერთობები გულწრფელი იყო, ამიტომ ჩემი და დოდოს სიყვარულიც არ იყო დამალული. ყველა გვითანაგრძნობდა…

ამბობენ, დოდო გულუბრყვილო იყოო, მაგრამ ეს სიმართლე არ არის. ის ყველაფერს კარგად ხვდებოდა. საოცარი ადამიანი იყო. ადამიანები უყვარდა და მათ ყველანაირად ეხმარებოდა. დოდო ყველაზე ტრაგიკული მაშინ იყო, როცა მეუღლეს გაშორდა. თავის ტკივილს არავის აჩვენებდა, ამიტომ ეგონა ყველას ხალისიანი.

თავიდან მე და დოდო ვმეგობრობდით. როგორც ახლობელ ადამიანს, ისე ვუყურებდი. არ მიფიქრია, რომ ერთმანეთს ასე დავუახლოვდებოდით. რატომღაც ვერ წარმომედგინა, რომ ასეთი ადამიანი ჩემს ცხოვრებაში მნიშვნელოვან ადგილს დაიკავებდა.

დოდო ყველაფერს ლამაზად აკეთებდა, ისე მოქცევა მხოლოდ მას შეეძლო. ერთხელ გორიდან ჩამოვიდა. თეთრი პერანგი ეცვა. პერანგის ბოლო აწეული ჰქონდა და შიგ ალუბლები ეყარა. ჩემთან მოვიდა, პერანგის ბოლო გაშალა და ალუბლები მაგიდაზე დაყარა… მასავით სიყვარული არავის შეეძლო.

ჩვენი ურთიერთობა ია-ვარდით მოფენილი არ იყო. ერთხელ ბათუმში რაღაც ფესტივალი ტარდებოდა. მაშინ ჩვენ შორის ურთიერთობა დაძაბული იყო. ჩემ გვერდით იყო, მაგრამ თავს მაინც მარტო ვგრძნობდი. ერთ დილას პლაჟზე მივდიოდი. დოდოს ნაცნობი მამაკაცი შემხვდა, რომელიც მასთან ერთად იყო ბათუმში ჩამოსული. მან ხელი ხელში წამავლო და მითხრა: "შენ ვინ ხარ!.. "ციმბირელ პაპას” რომ იღებდა დოდო, მეც იქ ვიყავი, "სიბირიაჩკები” მასზე გიჟდებოდნენ, ნომერში უცვივდებოდნენ, შენ კი რამხელა წარმოდგენა გაქვს საკუთარ თავზე. დოდო ამბობს, ცოლი ძალიან მიყვარდა, მაგრამ ლია რომ მიყვარს, ისე ქალი არ მყვარებიაო”.

მეორე დღეს რესტორანში დოდომ დიდ სუფრასთან ჩემი, როგორც საუკეთესო დედის, მსახიობის, პიროვნების და ბრწყინვალე ქალის სადღეგრძელო დალია, მერე კი ულამაზესი ვარდების დიდი თაიგული მომართვა…

დოდოს უკანასკნელად "ფესვების” გადაღების წინ შევხვდი. პარიზში მიდიოდნენ. სტუდიასთან მანქანა ელოდა, საიდანაც აეროპორტში უნდა წასულიყო. დოდოს გვერდით ჩავუარე, მაგრამ არ მივესალმე. ზურგშექცევით დავდექი და გოგონებს ველაპარაკებოდი. დოდო ხმამაღლა ლაპარაკობდა. ჩემი ყურადღების მიქცევა სურდა. რეჟისორი გუგული მგელაძე ეხვეწებოდა, წამოდი, გვაგვიანდებაო, ის კი არ მიდიოდა.

ჩვევა მქონდა, როგორც უნდა ვყოფილიყავი მასზე გაბრაზებული, როცა შემხვდებოდა, მაინც გადავეხვეოდი ხოლმე. იმ დღეს კი ისე წავიდა, არც მივესალმე. არადა დოდო ელოდა, რომ მისკენ მივტრიალდებოდი… ჩემს სიჯიუტეს ახლა ძალიან ვნანობ. სიყვარულის შესანარჩუნებლად დათმობებზე უნდა წავსულიყავი. მაშინ არ ვიცოდი, თუ ეს ჩვენი უკანასკნელი შეხვედრა იქნებოდა. დოდო მალე გარდაიცვალა. ესეც ბედია, რომ ჩვენი ქორწინება არ შედგა. ალბათ, უფალს ასე უნდოდა.