"ჯვარი შექანდა და გადაიხარა. ეს წამი დაეხმარა ქრისტეს შეგრძნებაში" - საინტერესო ფაქტები "იესო ნაზარეველის" გარშემო

"იესო ნაზარეველი" - ფრანკო ძეფირელის მიერ მათეს სახარების მიხედვით გადაღებული ექვს საათიანი მხატვრული ფილმი, ერთხელ მაინც უნდა გქონდეთ ნანახი. ძალიან შთამბეჭდავია; ქრისტეს განკაცების დროში გამოგზაურებთ. ფილმში დეტალურადაა გადმოცემული იესოს ცხოვრების ეპიზოდები - დაბადებიდან - ამაღლებამდე. გარდა ამისა, ძეფირელი ტიპაჟების შერჩევის დიდოსტატი იყო. ქრისტეს როლში რობერტ პაუელი ათამაშა. 1944 წელს დაბადებული ბრიტანელი მსახიობის გარდასახვა იმდენად ძლიერი იყო, რომ მის ფოტოებზე ლოცვაც კი დაიწყეს. მსახიობი ითხოვდა კიდეც, მე არ ვარ ქრისტე, მე რობერტ პაუელი ვარ. ნუ დებთ ჩემს სურათებს სალოცავებში და მასზე ნუ ლოცულობთო.

***

ივლისის ერთ პაპანაქება შუადღეს ფრანკო ძეფირელი იჯდა ჩახუთულ სტუდიაში, გაოფლილ შუბლს იწმენდდა და იუდას როლის სინჯებს დაღლილი ათვალიერებდა. უცებ კადრი შეაჩერა და წამოიძახა:

"თუ იუდას ასეთი სუფთა თვალები აქვს, მაშინ როგორიღა უნდა ჰქონდეს ქრისტეს?"

და იუდას როლზე მიწვეული ბრიტანელი პაუელი, იესოს როლზე დაამტკიცეს.

ეკრანებზე 1977 წელს გამოსული ფილმი კლასიკად იქცა, პაუელს კი ასე იხსენიებდნენ - "ის, ვინც მხსნელი განასახიერა".

"მე არ ვიცი როგორი იყო ქრისტე, ეს არავინ იცის" - ამბობდა რობერტ პაუელი. "მე მხოლოდ მისი სიტყვების წარმოთქმა გავბედე. ჩემში არსებული ემოციური ძალებით ვცადე მისი ფიზიკური არსებობა გადმომეცა. ჩემთვის მომქანცველი გამოცდა იყო მეთამაშა ის, ვინც უნიკალურია და უსასრულობას, მთელი სამყაროს წარმოადგენს."

ძეფირელის სტილისტიკა ამ ფილმში ძველებურ ფერწერას გვაგონებს.

მომხდარის დამაჯერებლობა ჯგუფის წევრებზე იმდენად მოქმედებდა, რომ ბევრი მათგანი მორწმუნე გახდა. მაროკოს სოფლის მაცხოვრებლები, სადაც გადაღება მიმდინარეობდა, ქრისტეს როლში მყოფ პაუელს თვალს ვერ უსწორებდნენ. მის წინ მუხლებზე ეცემოდნენ და ძღვენი მოჰქონდათ.

პრესა წერდა, რომ ჯვარცმის სცენის გადაღებისას, მნიშვნელოვანი ამბავი მოხდა: "მიწაში ცუდად ჩამაგრებული ჯვარი მასზე ჩამოკიდებული მსახიობით შექანდა, გვერდზე გადაიხარა და რობერტმა წამით გარდაუვალი დაღუპვის შიში იგრძნო.

ქრისტეს შეგრძნებაში ეს წამი დაეხმარა. მან შეიგრძნო ცოცხალი, განაწამები, მომაკვდავი ადამიანური არსება. იგი უსიტყვოდ, თვალებით გადმოსცემს გრძნობათა ისეთ ურთულეს გამას, თითქოს ტელეპატიურ დონეზე აღიქვამ მის პიროვნებას. მას გააჩნია იდუმალება, მაგნიტიზმი, ღრმა სულიერება. დიდი ოსტატობით ასრულებს მაცხოვრის როლს. იმდენად დამაჯერებელია, გვწამს მისი სიტყვების."

ამონარიდი რობერტ პაუელის ინტერვიუდან.

" ვფიქრობ, ამ როლმა და ფილმმა კულტურაზე დიდი გავლენა მოახდინა, რადგან ჩვენ მოვახერხეთ ასეთი ფართო აუდიტორიის მოზიდვა იმიტომ, რომ იესოსადმი ჩვენი მიდგომა ძალიან არასპეციფიკური იყო.

იესოს 2000 წელზე მეტი ხნის წარმატების მიზეზი ის არის, რომ ის არის ის, ვინც გსურთ, რომ იყოს. ის არ არის ადამიანი. ის არ არის ადამიანი, რომელსაც აქვს მახასიათებლები, თავისებურებები ან მანერები. შეგიძლიათ მას მოახვიოთ ის, რაც გსურთ. როგორიც გინდათ იყოს თქვენი იესო, ეს არის თქვენი იესო და სწორედ ამიტომ შეუძლიათ ადამიანებს ის თან ატარონ, სადაც არ უნდა წავიდნენ და ყველას განსხვავებული წარმოდგენა აქვს თავში. ვფიქრობ, რომ სწორედ ეს დავუშვით ჩვენს ფილმში.

ათიათასობით წერილში, რომელიც მივიღეთ, ერთსა და იმავეს წერდნენ: „ზუსტად ასეთი წარმომედგინა“. წარმატებას ამ დონეზე მივაღწიეთ, ნამდვილად. ჩვენ მოვახერხეთ, რომ ეს ასე არასპეციფიკური გაგვეხადა.

ერთხელ, სამხრეთ აფრიკის მოხუცებულთა თავშესაფრიდან წერილი მივიღე. იქ მომუშავე ადამიანი მწერდა: „ფილმი თავშესაფარში მყოფებს ვაჩვენე, ოთხმოცი წლის ავადმყოფი ქალის გვერდით ვიჯექი. როდესაც ჯვარცმის სცენები დაიწყო, მას შევხედე. ცრემლები სდიოდა და ფართო ღიმილი ჰქონდა, ორი დღის შემდეგ გარდაიცვალა. ეს იყო უკანასკნელი სურათი, რაც სიკვდილამდე იხილა“. ვაუ, უცებ ხვდები ასეთი რამის ძალას, ეს ფენომენალურია. წლებია გაოგნებული ვარ. ახლა, საბერძნეთში, ქუჩაში მაჩერებენ, მოკლე თმით, სათვალით და წვერის გარეშეც კი მცნობენ."