"მას სენსორი არ ეკეთა, რადგან..." - 22 წლის ბიჭი დიაბეტური კომით გარდაიცვალა

სოციალურ ქსელში ვრცელდება სამწუხარო ინფორმაცია, რომ 22 წლის ბიჭი დიაბეტური კომით გარდაიცვალა. პოსტში საუბარია პრობლემაზე, რომელმაც ეს საშინელი ფაქტი გამოიწვია. სახელმწიფო, 18 წლის შემდეგ, აღარ უზრუნველყოფს უწყვეტ გლუკოზის მონიტორინგს. ამ დაავადების დროს კი, დიაბეტით დაავადებულთ, უნდა გააჩნდეთ სპეციალური სენსორი, რომელიც აკონტროლებს შაქრის დონეს. დაფინანსების შეწყვეტას კი, ამგვარ სავალალო მდგომარეობამდე მივყავართ.

"22 წლის ბიჭი გარდაიცვალა…

იმ ასაკში, როცა ცხოვრება უნდა იწყებოდეს და არა სრულდებოდეს.

ის არ იყო მოხუცი. არ იყო უყურადღებო. ის იყო 1 ტიპის დიაბეტიანი ახალგაზრდა.

მას სენსორი არ ეკეთა. იმიტომ, რომ 18 წლის შემდეგ სახელმწიფო აღარ უზრუნველყოფს უწყვეტ გლუკოზის მონიტორინგს.

18 წლის შემდეგ, თითქოს, დიაბეტი აღარ წარმოადგენს სასიკვდილო რისკს.

თითქოს ჰიპოგლიკემია აღარ ხდება ღამით.

თითქოს კომა ასაკს ეკითხება.

მაგრამ დიაბეტი 18 წლის ასაკში არ მთავრდება.

პირიქით — სწორედ მაშინ იწყება ყველაზე დაუცველი ეტაპი: დამოუკიდებლობა, ახალი გარემო, სტრესი, ფინანსური სირთულეები.

და ამ დროს ახალგაზრდას ართმევენ ყველაზე მნიშვნელოვან იარაღს — მუდმივ მონიტორინგს.

მე დიაბეტიანი შვილის დედა ვარ. მე გამოვიარე კომა ჩემს შვილთან ერთად.

ვიცი, რას ნიშნავს აპარატზე ციფრების ყურება და გულის გაყინვა.

ვიცი, რას ნიშნავს ღამეების გათენება შიშით.

ვიცი, რა არის მუდმივი კითხვა — „ნეტავ ახლა როგორ არის?“

სენსორი ფუფუნება არ არის. ეს არის სიცოცხლის დამცავი მექანიზმი. ეს არის გაფრთხილება, რომელმაც შეიძლება კომა ააცილოს. ეს არის შანსი, რომელმაც შეიძლება სიცოცხლე გადაარჩინოს.

როცა 18 წლის შემდეგ მხარდაჭერა წყდება — საუბარი აღარ არის ბიუჯეტზე.

საუბარია სიცოცხლეზე. როცა კვლევები აღარ ფინანსდება — საუბარია გართულებებზე. როცა სოციალური მხარდაჭერა მცირდება — საუბარია არჩევანზე: ვიყიდო სენსორი თუ გადავიხადო კომუნალური?

ვიყიდო ტესტ-ზოლები თუ ვიყიდო საჭმელი?

დღეს ერთი დედა, შვილის გარეშე დარჩა. მისთვის ყველა არგუმენტი გვიანია.

ყველა რეგულაცია — უმნიშვნელო.

მაგრამ ჩვენთვის ჯერ კიდევ არ არის გვიან.

ჩვენ, 1 ტიპის დიაბეტიანი ბავშვებისა და ახალგაზრდების მშობლები, მოვითხოვთ:

• სენსორების დაფინანსების ასაკობრივი ზღვრის გაუქმებას.
• უწყვეტი გლუკოზის მონიტორინგის (CGM) ხელმისაწვდომობას ყველა ასაკისთვის.
• ინსულინის პომპების სახელმწიფო დაფინანსების პროგრამის შექმნას და რეალურ ხელმისაწვდომობას ყველა საჭირო პაციენტისთვის.
• აუცილებელი კვლევებისა და გართულებების პრევენციის სრულ დაფინანსებას.
• სოციალური მხარდაჭერის გადახედვას, რადგან ქრონიკული, სიცოცხლისთვის საშიში დაავადება ასაკთან ერთად არ მსუბუქდება.

მშობლებო, ნუ გავჩუმდებით.

გააზიარეთ. დაწერეთ. გაერთიანდით.

მოვითხოვოთ საჯარო განხილვა და კონკრეტული გადაწყვეტილებები.

ჯანდაცვის პასუხისმგებელ პირებს — დიაბეტი ასაკს არ ცნობს.

კომა ასაკს არ ეკითხება. და სიცოცხლე არ უნდა წყდებოდეს ბიუჯეტის ხაზზე.

ჩვენი შვილების სიცოცხლე არ არის სტატისტიკა.

ეს არის პასუხისმგებლობა.

და მე, როგორც დედა, აღარ მინდა კიდევ ერთხელ გავიგო სიტყვები —

„დავაგვიანეთ…"