"თემურ უგულავას წასვლა ჩუმი, ძლიერი რევოლუცია იყო" - ფადი ასლის ემოციური პოსტი

"თემურ უგულავას ფინალური მასტერკლასი" - ასე იწყებს გარდაცვლილ ბიზნესმენზე თავის ფეისბუქპოსტს ფადი ასლი. ბიზნესმენი ხაზს უსვამს კოლეგის ადამიანობას და ქართველების გლოვის მთავარ ღერძს, რომ საქართველომ მნიშვნელოვანი ადამიანი დაკარგა; თემურმა კი, თავისი წასვლით, ჩუმი რევოლუცია მოახდინა, კიდევ ერთხელ დაარწმუნა ყველა, რომ მთავარი სიმდიდრე არა მილიონებია ანგარიშზე, არამედ სიკეთე, მხოლოდ სიკეთე და სიყვარული...

"გუშინ ტრადიციული და სოციალური მედია ღრმა, კოლექტიურმა მწუხარებამ მოიცვა, რომელიც თემურ უგულავას გარდაცვალებას გლოვობდა.

თემური მოაზროვნე და შორსმჭვრეტელი მეწარმე გახლდათ. მან შექმნა წარმატებული ბიზნესები და დატოვა სიმბოლური ღირსშესანიშნაობები, რომლებმაც სამუდამოდ შეცვალეს თბილისის იერსახე და სული. თუმცა საქართველოში წარმატებული ბიზნესმენების ნაკლებობა არ არის, რომელთაგან ბევრი ამ ცხოვრებიდან წასვლისას ქვისა და ფოლადის საკუთარ მონუმენტებს დატოვებს.

რამაც ასე ღრმად ამაღელვა, როდესაც ყველა შესაძლო სფეროს წარმომადგენლის ათეულობით სამძიმრის წერილს ვკითხულობდი, იყო ერთი მშვენიერი ჭეშმარიტება: მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი აღიარებდა თემურის კომერციულ ტრიუმფს, მათი სიტყვების ნამდვილი სიმძიმე დაფუძნებული იყო არა მის სიმდიდრეზე, არამედ მის ადამიანობაზე.

ხალხი დაუღალავად საუბრობდა თემურის ჩუმ გულუხვობაზე, მის ღრმა თავმდაბლობასა და უზადო წესიერებაზე. ისინი აზიარებდნენ პირად, ინტიმურ ისტორიებს, რომლებიც წარმოაჩენდნენ სულს, რომელსაც სიხარბე არასოდეს შეხებია. ჩვენ ყველანი ვყოფილვართ მდიდარი და ცნობილი ფიგურების გარდაცვალების მოწმე, რასაც თან ახლდა მედიის ხმაური, თუმცა არ მახსენდება არცერთი შემთხვევა, როდესაც მდიდარ ადამიანს ასე მძაფრად გლოვობდნენ, არა მისი აშენებული იმპერიის, არამედ იმ სიკეთის გამო, რომელსაც ის თესავდა.

სამყაროში, სადაც ბევრი ფულის მონა გახდა, სადაც ღირებულებები, ეთიკა და ადამიანობა მოგებაზე იცვლება და სადაც საზოგადოება ბრმად სცემს თაყვანს სიმდიდრეს და არა ღირსებას, თემურ უგულავას წასვლა იყო ჩუმი, ძლიერი რევოლუცია. მან დაამტკიცა, რომ ახლაც კი ადამიანურ სათნოებებს ბევრად მეტი წონა აქვს, ვიდრე ოქროს.

თემურის ნამდვილი მემკვიდრეობა მისი შვილებისთვის არის არა საბანკო ანგარიშებზე დატოვებული მილიონები, არამედ იმ სახელის უზადო პატივი, რომელსაც ისინი მემკვიდრეობით იღებენ. შვილისთვის ყველაზე დიდი სიმდიდრე არასოდესაა ფინანსური ქონება; ეს არის მომენტი, როდესაც უცნობი ადამიანი პირველად შეხედავს მას თვალებში და ეტყვის: „მამაშენი ჭეშმარიტად კარგი ადამიანი იყო“.

განისვენე მშვიდობით, ძვირფასო თემურ. გმადლობ, რომ შენს უკანასკნელ საათში ჩაგვიტარე უმთავრესი მასტერკლასი იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა ვიცხოვროთ.

ფადი ასლი
23 ივნისი, 2026 წელი"